Istog dana nastavljeni su udari i na druge delove Srbije. U Beogradu su ponovo gađani aerodrom u Batajnici i područje Straževice. Novi Sad bio je meta napada na rafineriju nafte, što je izazvalo nove ekološke rizike.
Šesti april 1999. godine, četrnaesti dan NATO operacije protiv Savezne Republike Jugoslavije, ostao je upamćen kao jedan od najtežih dana bombardovanja, kako zbog tragedije u Aleksincu, tako i zbog simbolike datuma koji se poklapa sa godišnjicom bombardovanja Beograda 1941. godine. Tokom tog dana nastavljeni su intenzivni vazdušni udari širom zemlje.
Najteže posledice osetili su stanovnici Aleksinca. Iako su projektili pali prethodne večeri, tokom 6. aprila nastavljene su akcije spasavanja i identifikacije žrtava. Poginulo je najmanje 11 civila, dok je više od 50 ljudi ranjeno. Pogođen je centar grada, uništeno je oko 700 stambenih objekata, a stradale su čitave porodice. Napad je kasnije opisan kao tehnička greška prilikom gađanja obližnjeg vojnog objekta.
Istog dana nastavljeni su udari i na druge delove Srbije. U Beogradu su ponovo gađani aerodrom u Batajnici i područje Straževice. Novi Sad bio je meta napada na rafineriju nafte, što je izazvalo nove ekološke rizike. U Pančevu je nastavljeno bombardovanje industrijskog kompleksa, uz oslobađanje toksičnih materija, dok je u Lučanima ponovo gađana fabrika hemijskih proizvoda. Napadi su izvedeni i na području Kosova i Metohije, uključujući okolinu Prištine, Prizren i aerodrom Slatina.
Pored vojnih ciljeva, pažnju svetske javnosti privukle su i informacije o trojici američkih vojnika koje je Vojska Jugoslavije zarobila nekoliko dana ranije. U domaćim medijima posebno je isticana simbolika datuma, uz paralele sa bombardovanjem Beograda 6. aprila 1941. godine.
Ekološke posledice bile su značajne, jer su udari na industrijska postrojenja doveli do povećanih koncentracija štetnih materija u vazduhu i vodi. Izlivanje nafte i sagorevanje hemijskih supstanci ostavili su dugoročne posledice po životnu sredinu i zdravlje stanovništva.
