Porfirije je uputio je snažnu i emotivnu poruku povodom obeležavanja 150. godišnjice slavne Bitke na Vučjem dolu, poručivši da to mesto ostaje „trajno svedočanstvo vere, ljubavi, nade i snage zajedništva“.
Pod svodovima Saborne crkve Svetog Vasilija Ostroškog, u atmosferi dubokog poštovanja prema precima i istoriji, patrijarh srpski Porfirije uputio je snažnu i emotivnu poruku povodom obeležavanja 150. godišnjice slavne Bitke na Vučjem dolu, poručivši da to mesto ostaje „trajno svedočanstvo vere, ljubavi, nade i snage zajedništva“.
Na svečanoj akademiji održanoj u porti hrama, pred brojnim vernicima, sveštenstvom i zvanicama, patrijarh je podsetio na 28. jul 1876. godine — dan kada su se na Vučjem dolu sukobili Turci sa jedne strane, a Crnogorci, Hercegovci i Brđani, pripadnici sedam srpskih plemena, sa druge strane.
„Vučji do nas uči da čovek nije veliki kada živi samo za sebe, već kada živi za brata, za bližnjega i za svoj narod“, poručio je patrijarh, naglašavajući da je upravo u tome tajna istorijskog podviga koji je nadživeo vekove.
Njegove reči odjeknule su kao poziv na duhovno sabranje i očuvanje zajedničkog pamćenja, ali i kao podsećanje da se istinska snaga naroda rađa iz međusobne ljubavi, solidarnosti i vere.
„Živeći za drugoga, prevazilazimo granice sopstvenih mogućnosti i postajemo sposobni za dela koja nadmašuju pojedinca“, istakao je Porfirije, povezujući istorijsku pobedu sa večnim vrednostima koje, kako je naglasio, ne smeju biti zaboravljene.
Svečanost u Nikšiću protekla je u znaku dubokih emocija, sećanja na junake Vučjeg dola i ponosa zbog istorijskog trenutka koji je postao simbol otpora, slobode i narodnog jedinstva.
Patrijarhova poruka mnogi su doživeli kao više od istorijskog osvrta — kao snažan duhovni poziv da se u vremenu podela i iskušenja sačuvaju vera, nada i zajedništvo koje je, kako je poručio, oduvek bilo najveća snaga srpskog naroda.
„Vučji do nije samo mesto bitke. To je mesto gde su vera i ljubav pobedile strah, gde je zajedništvo postalo jače od svake sile i gde je narod pokazao da se sloboda brani srcem, a ne samo oružjem“, poručeno je sa svečane akademije u Nikšiću.
Sto pedeset godina kasnije, Vučji do i dalje živi — ne samo u knjigama i istorijskim zapisima, već u kolektivnom pamćenju naroda kao simbol bratstva, žrtve i nepokolebljive vere da zajedništvo može pobediti i najveća iskušenja.
