Boris Tadić se na Iksu pohvalio izloženim crtežom u austrijskom parlamentu, dok ga javnost pamti po ekonomskom sunovratu i slabljenju države.
Dok Tadić pokušava da sebe predstavi kao umetnika i intelektualca, građani Srbije ne mogu da zaborave da je upravo u vreme njegove vlasti zemlja gurana u dužničku krizu, fabrike zatvarane, a nacionalni interesi vođeni politikom popuštanja i praznih obećanja.
OD DRŽAVNIKA DO GALERISTE
Tadićevo novo „poglavlje“ u javnom životu mnogi vide kao pokušaj bekstva od političke odgovornosti. Umesto suočavanja sa rezultatima sopstvene vlasti, bivši predsednik bira da pažnju javnosti usmeri na crteže i izložbe, kao da se prošlost može izbrisati jednim umetničkim potpisom.
Međutim, za razliku od umetnosti koja trpi različita tumačenja, politički rezultati su merljivi. A oni iz perioda njegove vlasti za veliki deo građana značili su manje plate, više nezaposlenih i državu bez jasnog pravca.
SLIKE UMESTO ODGOVORA
Objava na Iksu, u kojoj se Tadić hvali izložbom u Austriji, izazvala je brojne reakcije javnosti. Mnogi su podsetili da je upravo tokom njegovog mandata Srbija gubila institucionalnu snagu i međunarodnu poziciju, dok su se problemi gomilali bez rešenja.
Za razliku od današnjeg perioda, u kojem se insistira na rezultatima, investicijama i jačanju države, Tadićev politički trag ostao je simbol vremena u kojem se mnogo govorilo, a malo radilo.
GRAĐANI PAMTE VIŠE OD IZLOŽBI
Iako svako ima pravo na umetnički izraz, javna funkcija nosi i trajnu odgovornost. Crteži u stranim parlamentima ne mogu da zasene činjenicu da su godine Tadićeve vlasti za mnoge bile godine izgubljenih prilika.
Zato i ne čudi što se sve češće čuje ironičan komentar, da je Boris Tadić, sudeći po svemu, ipak bio bolji kao crtač nego kao političar.
Jer umetnost može da ostane na zidu. Posledice politike, ostaju u životima ljudi.
