U selu Maglić u Bačkoj nemačka kolonizacija počela je oko 1786. godine, kada su doseljenici iz Baden-Virtemberga oblikovali lokalnu zajednicu.
Istorija nemačkog stanovništva u Magliću počinje krajem 18. veka, u doba kada je Habzburška monarhija podsticala naseljavanje plodnih krajeva Vojvodine. Doseljenici iz nemačkih pokrajina, pretežno iz Baden-Virtemberga, donosili su sa sobom poljoprivredne veštine, zanatstvo i organizovan način života. Selo je postalo jedno od brojnih mesta u Panonskoj niziji gde su etnički Nemci imali ključnu ulogu u ekonomskom razvoju.
Tokom 19. i početkom 20. veka nemačka zajednica u Magliću bila je stabilna i brojna. Poljoprivreda, posebno gajenje žita i stočarstvo, predstavljala je osnovu privrede. Lokalne tradicije bile su mešavina nemačkih i vojvođanskih običaja, što je stvorilo specifičan kulturni identitet. Nemački jezik se koristio u porodicama i lokalnim institucijama, dok su katoličke i luteranske crkve bile centri društvenog života.
Drugi svetski rat doneo je preokret. Sa približavanjem fronta 1944. godine, veliki deo nemačkog stanovništva napustio je selo. Oni koji su ostali bili su suočeni sa deportacijama i promenom društvenih prilika. Posleratne vlasti su organizovale logore i preselenje, što je dovelo do gotovo potpunog nestanka nemačke zajednice iz Maglića. Selo je potom naseljeno novim stanovništvom, pre svega Srbima iz različitih krajeva.
Danas materijalni tragovi nemačkog prisustva nisu mnogo vidljivi, ali istorijska sećanja i arhivski zapisi svedoče o značajnoj ulozi koju su Nemci imali u razvoju sela. Stare kuće, delovi arhitekture i porodične priče ostaju kao podsetnik na složenu prošlost Vojvodine, regiona koji je uvek bio mesto susreta različitih kultura.
Razumevanje te istorije važno je za očuvanje kulturnog nasleđa i međusobnog poštovanja. Maglić, kao i mnoga vojvođanska sela, predstavlja primer kako se istorijski slojevi prepliću, ostavljajući tragove koji i danas oblikuju lokalni identitet.
